Ze opent de groepschat met Yasmijn en Julia en typt een bericht.

Lola: Laatste hoofdstuk scriptie! Als dit lukt vier ik het vanavond met VEEL wijn

Druk tikkend op haar laptop is Lola bezig om haar onderzoek af te ronden. Over ruim een week moet het ingeleverd worden dus er zit druk achter. De voorjaarszon valt door haar raam naar binnen.

Op het prikbord boven haar bureau hangen foto’s van verre landen.

DAGBOEKNOTITIE

21 en nog nooit verder geweest dan Frankrijk met school.
Al die landen op mijn prikbord… wanneer ga ik ze ooit zien?

De hele tijd maar brave Lola zijn die precies doet wat er van haar verwacht wordt.

Wie weet wordt het tijd voor iets geks.

Lola leunt achterover en staart naar het plafond. Wanneer is de laatste keer dat ze iets echt spannends heeft gedaan?

Ze pakt haar telefoon en scrolt door Instagram. Overal foto’s van mensen op reis.

Emma in Thailand.
Kevin in Australië.

Wanneer is het haar beurt?

DAGBOEKNOTITIE

Dit idee laat me niet los.
Het voelt alsof alles op zijn plek valt.

Nu of nooit, Lola.

Het idee begint steeds meer vorm te krijgen in haar hoofd.

Gewoon gaan.
Een paar maanden backpacken.
Werken onderweg.

Vrij zijn.

Een paar uur later zit ze met Julia en Yasmijn bij De Gouden Engel.

‘Oké, luister,’ zegt Lola.

Ze haalt diep adem.

Dit is het moment.

‘Waarom doen we het niet gewoon?’

‘Wat doen?’ vraagt Yasmijn.

‘Reizen,’ zegt Lola.
‘Echt reizen. Een wereldreis. Zes maanden.’

Julia verslikt zich bijna in haar wijn.
Yasmijn staart haar aan.

‘We kunnen dit doen,’ zegt Lola.
‘We zijn klaar met school. We kunnen werken onderweg.’

Ze voelt het.

Dit is geen idee meer.

Dit is een plan.

Even is het stil.

Dan beginnen ze te lachen.
Te dromen.
Te fantaseren.

Australië.
New York.
Thailand.

Alles lijkt ineens mogelijk.

In de groepschat verschijnt een nieuwe naam:

Gaan.Durven.Doen.

Lola: DAT gaan we doen! Gaan voor wat we willen, durven het te doen!